Ik kijk teveel Scandinavische crimi's

Ik kijk teveel Scandinavische crimi's
M'n hartslag vliegt omhoog...

Met een verwilderde blik kijk ik om me heen.
Het is nog geen 06:30 en er is niemand te zien.
Maar die rotdeur zit op slot.
Hoe kan dit?
Ik moet eruit!

Dan de ramen.
Nee, lukt ook niet.
Er dringt zich een lichte paniek op.

Grappig Suzan, slapen in een kasteel om tot rust te komen en er dan domweg niet uit kunnen!

Goed. Wat nu?
Er schijnt een kelder te zijn, waar de keuken is.
Ik snel naar de pantry, de plek waar ik niet hoor te komen.
Trap naar beneden, dat moet het zijn!

Een grote schuifdeur....
Ik heb kracht nodig om hem open te krijgen.
Godsamme, krijg ik toch ineens de rillingen.
Kijk teveel Scandinavische crimi's denk ik.
Akelige beelden dringen zich aan me op.

Met moeite schuift de deur open.
Het is donker, koel en er hangt een schimmelige geur.
Geen lijken, mannen met messen of fabelachtige monsters.
Pfieuw....

Maar ik MOET eruit.

Links van mij is een trap naar een dichte deur.
Dat moet 'm zijn.

Even moet ik lachen om de sticker met de alarm-waarschuwing erop.
Heb geen alarm gezien en bovendien stouw ik hier vooralsnog als enige ondergronds.
Tenminste...

Ik haal de deur van het sloten en duw 'm open.

De frisse ochtendlucht komt weldadig over me heen.
Opgelucht haal ik adem, ik sta buiten.
Ben ontsnapt uit het kasteel.

Ergens voel ik me dapper.
Dapper dat ik doorzet en dat ik overal uitkom.
Ook al moet ik heel wat angsten overwinnen.

In trainingen kan ik dat ook wel eens hebben.
Dat ik een lichte paniek voel opkomen, het liefst wil vertrekken.
Maar ook dan zet ik door. Kan moeilijk de nooduitgang pakken...

Wanneer dat bij mij gebeurt?
Als ik het idee heb dat het paard al dood is en ik nog steeds aan het trekken ben.
Ken je dat? De energie is uit de groep, er is hangerige weerstand of er is sprake van puur afhaken.
Dan strompel ik uiteindelijk moe naar buiten.
Meestal met een zeer tevreden klant, maar voor mijzelf is het een uitputtingsslag.

Gelukkig komt het niet vaak voor.
Want voorbereiding is meer dan het halve werk.
Maar ook ik kan nog wel eens verrast worden.

Wanneer heb jij voor het laatst de nooduitgang genomen?
---

Helpt dit blog jou weer een stapje verder?
Ik hoop het! Met veel plezier schrijf ik regelmatig een blog.
Soms om je te informeren, soms om iets over mijzelf te vertellen en soms om een extraatje uit te delen!

Want ik gun jou een mooie business waarin jij je kennis deelt met een groter publiek.
Een swingende tent waarin jij workshops geeft die het beste uit jezelf halen. Met een publiek dat aan je lippen hangt! Zodat je meer tijd hebt voor andere zaken.

Wil je deze blogs delen? Dan vind ik dat super!
Vind je het leuk om ook mijn video's te zien?
Kijk dan op mijn YouTube-kanaal!

Ook deze baribitch is wel eens nerveus...

Ook deze baribitch is wel eens nerveus...
Hoe vergroeid ik ook ben met mijn saxofoon; ook daar kan ik nog wel eens versteld staan van mijn eigen ongemak.
 
Een masterclass verzorgd door Artvark, dat leek het saxkwintet waar ik in speel wel wat. Dus, met volle bepakking gingen we richting Den Bosch waar we in Huis73 de geweldige muzikanten aantroffen.
 
Na het horen van een aantal nieuwe nummers waren we zelf aan de beurt. Ik zal je zeggen, de zenuwen namen al aardig toe. Het zweet begon al in m’n handen te staan.
 
Nou zit ik wel zo eerlijk in elkaar dat ik daar gewoon over praat. Rolf, de altsaxofonist die ons groepje ging begeleiden, had er zin in. Dus toe ik mijn toenemende mate van nervositeit aangaf moest hij lachen. “Nu al?!”
 
Toen begreep ik nog niet waar hij op doelde.
 
Nu wel.
 
Kijk, podiumangst heb ik niet echt. Tenminste, niet als ik een training of workshop geef. Dan is de spanning gezond en binnen de normale grenzen. Maar nu, met die grote baritonsax in mijn handen is het heel wat anders. Mijn lucht gaat er doorheen en mijn vingers doen het betere werk. En huppekee dan is er muziek.
 
Tenminste, als ik gewoon in een bekende setting speel.
 
Er werd een grote kring gemaakt. Met nog twee dames werden we gebombardeerd tot de ‘baribitches’.
De sfeer was goed.
 
Al snel werd duidelijk dat iedereen even de kring in geroepen werd om te soleren.
Ja. Precies. In je eentje een beetje aanfierelen.
 
Laat ik dat nou echt niet kunnen.
Ik ben een eenvoudige notentikker en speel alles weg wat je me voorzet.
Maar uit de vrije hand…? Paniek!!!
 
In een training laatst had ik er wel veel aan dat ik dan wèl aan kan fierelen, of improviseren, hoe je het ook maar noemt. Daar bleek het programma dat we zorgvuldig samengesteld hadden niet meer passend te zijn. Ter plekke het plan aanpassen, nieuwe oefeningen bedenken, rustig blijven. Dat kan ik.
 
Al had ik het toen ook wel een beetje warm…
 
Fijne dag!
Suzan Vloet

PS: voor wie Artvark niet kent, kijk eens op https://www.artvarksq.com, zeer de moeite waard!
PS: ik sta op de foto...heeeeeel klein ;-)

---

Helpt dit blog jou weer een stapje verder?
Ik hoop het! Met veel plezier schrijf ik regelmatig een blog.
Soms om je te informeren, soms om iets over mijzelf te vertellen en soms om een extraatje uit te delen!

Want ik gun jou een mooie business waarin jij je kennis deelt met een groter publiek.
Een swingende tent waarin jij workshops geeft die het beste uit jezelf halen. Met een publiek dat aan je lippen hangt! Zodat je meer tijd hebt voor andere zaken.

Wil je deze blogs delen? Dan vind ik dat super!
Vind je het leuk om ook mijn video's te zien?
Kijk dan op mijn YouTube-kanaal!

Het is net als tuinieren...

Het is net als tuinieren...
De tuinman die in Engeland en in heel de wereld geroemd wordt om zijn deskundigheid is Monty Don. En laat ik nou een groot fan van hem zijn!
 
Al vele jaren verschijnt hij op tv met zijn programma Gardener’s World, waarin hij in shabby kleding en met grote laarzen aan, in alle rust en met aandacht door tuinen struint. Elke plant wordt even aangeraakt, benoemd en de snoeischaar wordt met het grootste gemak gehanteerd.
 
Maar zijn expertise als tuinman is niet het enige dat hem zo bijzonder populair heeft gemaakt. De zachtaardige vriendelijke grote Engelsman maakt wat los met zijn hele persoonlijkheid. Als je weet dat hij depressies kent en dat het werken met zijn handen in de aarde bijna therapeutisch is voor hem, dan maakt het hem een nóg mooier mens. Zijn vriendelijkheid en zachtheid is aantrekkelijk. Het maakt hem toegankelijk en prettig; je bent graag in zijn aanwezigheid (ook al is dat dan op tv).
 
Nu is er een enorme link met tuinieren en het bouwen van een workshop. Het planten van een zaadje, het alle liefde en aandacht geven die je hebt, regelmatig wat water, zon en bemesting. En dan….. geduld hebben. Een workshop bouw je ook niet in een uurtje, daar is ook veel tijd en aandacht voor nodig.
 
Het instrument dat zowel een bouwer als een tuinier goed dient te hanteren is de snoeischaar. Door overbodige takken weg te halen geef je de plant lucht en ruimte om te groeien. Het bevordert de vorm en maakt dat er uiteindelijk een prachtig mooie struik staat die vol bewondering bekeken en gekoesterd wordt. 
 
Ook een workshop vraagt om goed en gedegen snoeiwerk. Als je alles volpropt met inhoud, voorbeelden, oefeningen en wat al niet meer, dan barst de workshop uit z’n voegen. Dan is er geen ademruimte en lucht meer. Ook de deelnemers zullen dit dan zo ervaren. Er moet dan teveel in één moment gedaan worden. Dus als workshopbouwer hanteer je jouw snoeischaar het best door eens om je workshop heen te lopen, te voelen wat er echt in moet staan en wat (voor nu) overbodig is. Snijd erin, haal onderdelen eruit, voel hoe dit ruimte geeft. 
 
En blijf daarmee ook vriendelijk en zacht voor jezelf. Net als Monty.
---

Helpt dit blog jou weer een stapje verder?
Ik hoop het! Met veel plezier schrijf ik regelmatig een blog.
Soms om je te informeren, soms om iets over mijzelf te vertellen en soms om een extraatje uit te delen!

Want ik gun jou een mooie business waarin jij je kennis deelt met een groter publiek.
Een swingende tent waarin jij workshops geeft die het beste uit jezelf halen. Met een publiek dat aan je lippen hangt! Zodat je meer tijd hebt voor andere zaken.

Wil je deze blogs delen? Dan vind ik dat super!
Vind je het leuk om ook mijn video's te zien?
Kijk dan op mijn YouTube-kanaal!

Help, ik kan niet kiezen waar mijn workshop over gaat!


Help, ik kan niet kiezen waar mijn workshop over gaat! (....ik vind te veel onderwerpen té leuk!)

Echt, ik kan wel 10 onderwerpen verzinnen.... Misschien nog wel meer als ik heel eerlijk ben.
Ik barst van de ideeën en vind alles belangrijk. Dus wat zal ik eens voor onderwerp nemen?Oh weet je wat, ik zet het gewoon lekker super algemeen neer. Iets met een bulkbegrip zoals communicatie, of samenwerking, of bewustwording... Dan pak ik gewoon alles in 1x en kan iedereen bij me terecht!

Maar....dat gaat dus niet werken. Je krijgt niet al die leuke klanten door je hele hebben en houwen in 1-grote-knal-workshop te gieten. 

Toch is dit iets wat ik vaak om me heen zie gebeuren. 
Enne, ik ben er zelf ook schuldig aan geweest. 
Let me tell you a story.

Lang lang geleden.... 

(klinkt net als een sprookje).... startte ik met mijn ondernemerschap. Ik kwam als trainer uit een veilig en goed verdienend dienstverband en was eindelijk voor mezelf begonnen. Een hele stap voor een vrouw alleen met jonge kinderen. Maar goed, ik barstte van het lef en de energie dus ik ging ervoor! Nu kreeg ik gelukkig een hele rits supergave opdrachten van mijn fijne ex-werkgever mee, dus mijn eerste periode als lonely entrepreneur was gedekt. Pfieuw... eerste hobbel genomen.

Maar na die opdrachten? Waar ging ik in vredesnaam mijn echte eigen klanten vandaan halen? Wie wilde ik het liefst in mijn zaaltje hebben? Ik kon niet kiezen. Vond zóveel mensen leuk. Dus ik bedacht: laat ik een paar workshops gaan geven met een open inschrijving. Daar komen vast veel van mijn leuke mensen naar toe en dan heb ik een superdag! Dus ik huurde een leuk zaaltje, regelde daar een heerlijke lunch. Daar zouden mijn deelnemers zeker blij van worden!

Eigenlijk had ik dus alleen maar een leuke plek geregeld. De WAAR kon ik afvinken!
Over de WIE was ik nog supervaag.

Maar..... wat ging ik ze bieden? Ik speurde naar de onderwerpen waar ik warm voor liep. Dat waren er veel... Ook toen al had ik heel wat enthousiast trappelende stokpaardjes op stal staan. Welk stokpaard trappelde het hardst? Ik kon niet kiezen. Dus koos ik voor 'breed'. Onderwerp? 'Communiceren vanuit je kracht'. Klinkt aardig, tenminste, het gaf alvast de positieve richting aan die in de workshop uitgewerkt zou worden.

Lekkere brede WAT. 

Ik sloeg aan het bouwen. Maakte een veel te vol programma en propte daar alles in waar ik warm voor liep. Je zou zeggen, dat moet het ultieme plaatje geworden zijn. Nou, nee dus. Het was te veel, te groot, te overweldigend en te ambitieus!

Door het ophangen van postertjes (internet was net in opkomst...) kreeg ik mijn gave zaaltje wel vol. Ik had 10 deelnemers en die hadden er zin in. Ik denk dat mijn enthousiasme ze veel gebracht heeft die dag, maar ook dat het allemaal veel gerichter en specifieker had kunnen zijn. wat ze geleerd hebben? Vast veel, maar ik weet wel dat ik aan het eind moe was en leeg. Ik had alles, maar dan ook echt alles gegeven. Te veel dus...

De HOE was eigenlijk veel te overvloedig.

Wat nu?

Ik hoop dat mijn verhaal je aan het denken zet. En uiteraard dat het je helpt om te zien dat ik ook gestoeid heb met al die sores waar jij nu misschien mee zit. So I know what you're going through!

Waar ik te weinig over nagedacht had was mijn WAAROM.
Waarom wilde ik voor mezelf beginnen?
Waarom wilde ik workshops en trainingen gaan geven?
Waarom moesten mensen iets van mij leren?
Waarom zou men überhaupt op mij zitten wachten?

Dus daar moest ik eerst mee aan de slag. De antwoorden lagen aardig voor het oprapen: ik wilde zelfstandigheid, vrijheid, ruimte, zelf bepalen of ik een opdracht wel of niet aannam. Ik wilde zelf kunnen kiezen. Daarmee had ik mijn ondernemerschap wel op een rijtje.

Maar nu nog de inhoud van mijn werk. Waar ging ik voor kiezen?

Want: het allerbelangrijkst wat je moet doen is KIEZEN!
Kies je stokpaard! Kies je onderwerp en focus je daarop.
Kies je niet? Dan krijg je chaos en bulk. Dat is niet fijn.

Maar hoe kies je? 
Ik zet mijn stappen voor je op een rijtje.
  1. Zet je stokpaarden op een rijtje. Het is belangrijk om al die leuke onderwerpen waar je zoveel vanaf weet te formuleren. Dus ja, gooi de staldeur open, stap naar binnen en noteer de stokpaarden die je ziet. Vind je dat lastig? Vraag dan eens aan anderen in je omgeving waar ze jou vaak over horen praten.
  2. Kies je favoriet! Liefst is dat er één. Zijn het er meer, houd jezelf dan in en kies er maximaal drie. Check dan zeker ook of er overlap of een prachtige rode draad in zit. Dan kun je er namelijk alweer een paar afstrepen.
  3. Verwoord waarom je voor deze favoriet kiest. waarom is dit voor jou een belangrijk onderwerp? Wat zijn de struikelpunten en verlangens van jouw deelnemers hierin? Wat is jouw belangrijkste hogere doel hierin? Go wild!!
  4. Concretiseer als een malle. Dat betekent dat je dat ene onderwerp, dat meest enthousiaste stokpaardje uit jouw stal, tot in detail gaat beschrijven. Waar gaat het over? Wat is jouw kernboodschap richting je deelnemers? Wat heb je ze te leren?
  5. Werk het uit tot een workshop! Dan is het een kwestie van ontwerpen, bouwen, vullen en het maken van mooie oefeningen.
Komt er tóch weer een enthousiast ander stokpaard om de hoek kijken? Teugel 'm in en bewaar 'm voor een volgende workshop. Laat je niet verleiden om alles in één grote bulk te gooien. Maar kies!

Kies en blijf erbij!
(voor deze ene workshop dan hè!)
---

Helpt dit blog jou weer een stapje verder?
Ik hoop het! Met veel plezier schrijf ik regelmatig een blog.
Soms om je te informeren, soms om iets over mijzelf te vertellen en soms om een extraatje uit te delen!

Want ik gun jou een mooie business waarin jij je kennis deelt met een groter publiek.
Een swingende tent waarin jij workshops geeft die het beste uit jezelf halen. Met een publiek dat aan je lippen hangt! Zodat je meer tijd hebt voor andere zaken.

Wil je deze blogs delen? Dan vind ik dat super!
Vind je het leuk om ook mijn video's te zien?
Kijk dan op mijn YouTube-kanaal!

Help, de groep doet niet mee! (....en ik wil die workshop echt geven!)

workshop geven

Help, de groep doet niet mee! 
(en mijn workshop dan?!)

Met het zweet op m’n voorhoofd en een snel kloppend hart zit ik rechtop in bed. Was dit nou echt waar? Of had ik weer die bizar nare droom die de laatste tijd veel te vaak voorbijkomt? Snel kijk ik om me heen. Nee, ik ben gewoon thuis in mijn eigen bed. Mijn kleding hangt klaar en de schoenen staan netjes gepoetst te wachten op de grote dag.
 
De grote dag…. Het klinkt als een feestje, alsof er een bruiloft is, maar dat is helaas niet het geval. Nou ja, helaas… Ik heb zelf ja gezegd op de vraag of ik een workshop wilde geven. Ik had ook gewoon nee kunnen zeggen. Hoe kon ik nou zo’n idioot zijn om aan dit bizarre avontuur te beginnen? Wat dacht ik toen ik ja zei? Waarom ga ik dit doen?!
 
Loesje zegt het zo mooi: Leven is het meervoud van lef.
Nou, laat er maar een flinke dosis lef komen dan, graag snel!
 
Er zijn veel angsten die op kunnen komen als je een workshop gaat geven. Want het is nogal wat, om zomaar voor een groep te gaan staan en je expertise te tonen. Voelt toch echt als een beetje met de billen bloot gaan. (Herkenbaar? Kijk dan ook even de gratis les ‘Help, ik heb podiumangst!’)
 
Een van de grootste angsten die de meesten van ons hebben lijkt de volgende te zijn:
de groep doet niet mee.
 

Stel je even voor…

Alles is tot in de puntjes voorbereid. Je hebt een uitgebreide intake gedaan, een prachtig programma in elkaar gezet en oefeningen gemaakt waar menig trainer jaloers op zou zijn. Vol energie en met zin in de dag loop je de zaal in. Daar zitten al een paar deelnemers te wachten, lusteloos hangend in een stoel. Mmmm, denk je, daar ga ik wat peper voor nodig hebben! Maar goed, jij hebt er zin in dus dat kan de pret niet drukken.
 
De workshop start goed omdat jij vol energie zit. Je trekt de groep mee in een lekkere boost en er komt beweging. Maar na een tijdje merk je dat er passiviteit ontstaat. De energie lekt weg uit de groep. Er is geen gang meer in te krijgen. Jij doet nog een tweede en derde poging maar er gebeurt niets meer. Jouw energie lekt ook weg en je merkt dat je wat aan het zuchten slaat. Je kijkt op je horloge: help, we zijn nog niet eens op de helft!


Wworkshopat nu?

Bedenk echt als allereerste dat jij niet de enige bent die dit overkomt. Iedereen die wel eens voor een groep heeft gestaan kent deze verschrikkelijke ervaring.
So, you’re not alone!
 
Da’s een mooie gedachte, maar nog steeds sta jij daar wel in je eentje voor die groep. Dus wat kun je doen? Ik geef je een paar insteken en interventies die ik zelf op zo’n moment kan hanteren.
 
  1. Stop. Waarmee? Met trekken, energie geven, de oefening waar je middenin zit, wat dan ook. Maar stop. Eigenlijk stop je met het proces, omdat je ervaart dat het geen zin heeft om door te gaan.
  2. Benoem wat jij ervaart. Benoem hoe jij de workshop/groep/deelnemers/proces ervaart, wat dat met jou doet en of ze het herkennen. Het kan namelijk nooit zo zijn dat jij de enige bent die dit ervaart. Eigenlijk is dit een pittige oefening in feedback geven, dus probeer de rust erin te houden.
  3. Inventariseer wensen. Kijk het is eenvoudig: jij wordt betaald voor deze klus en je wilt ‘m goed volbrengen. De deelnemers zijn er, verplicht of vrijwillig, dus kijk samen wat er op dat moment nodig is. Waar hebben de deelnemers behoefte aan? Welke werkvorm zou wellicht meer passend zijn? Wat loopt er scheef in het geheel?
  4. Link naar je programma. Jouw rode draad is je programma. Na de inventarisatie kan het zijn dat je je programma wat aanpast. Gun jezelf dan even een korte pauze om te resetten en je workshop lichtjes aan te passen aan de wensen op dat moment.
  5. Maak commitment en dan is het gaan met die banaan! Je legt de aanpassing voor aan de groep, vraagt om een gezamenlijke “JA” en dan is het een kwestie van doorpakken! Is er een deelnemer die nog steeds niet mee wil doen, dan zou ik degene de kans bieden om te gaan. Dat is pittig, maar als degene blijft heb je kans dat dat van enorm negatieve invloed blijft op de groep. En dat is het laatste wat je wilt.
Tuurlijk, er zullen nog veel meer wegen en manieren zijn om weer in beweging te komen. Dit zijn een paar van mijn interventies die bewezen helpen!
 
Het is namelijk wel de bedoeling dat jij ook een lekkere werkdag hebt en met een fijne energie en een voldaan gevoel weer thuiskomt.
 
Herken jij je in de strijd voorafgaand aan het geven van een workshop? Kan dat lichte paniekgevoelens oproepen? Kijk dan naar de gratis les ‘Help, ik heb podiumangst!’
In 15 minuten help ik je om die angst een beetje te verminderen zodat je met meer zelfvertrouwen en meer ontspannen voor een groep kunt gaan staan!
---

Helpt dit blog jou weer een stapje verder?
Ik hoop het! Met veel plezier schrijf ik regelmatig een blog.
Soms om je te informeren, soms om iets over mijzelf te vertellen en soms om een extraatje uit te delen!

Want ik gun jou een mooie business waarin jij je kennis deelt met een groter publiek.
Een swingende tent waarin jij workshops geeft die het beste uit jezelf halen. Met een publiek dat aan je lippen hangt! Zodat je meer tijd hebt voor andere zaken.

Wil je deze blogs delen? Dan vind ik dat super!
Vind je het leuk om ook mijn video's te zien?
Kijk dan op mijn YouTube-kanaal!