Ik kijk teveel Scandinavische crimi's

Ik kijk teveel Scandinavische crimi's
M'n hartslag vliegt omhoog...

Met een verwilderde blik kijk ik om me heen.
Het is nog geen 06:30 en er is niemand te zien.
Maar die rotdeur zit op slot.
Hoe kan dit?
Ik moet eruit!

Dan de ramen.
Nee, lukt ook niet.
Er dringt zich een lichte paniek op.

Grappig Suzan, slapen in een kasteel om tot rust te komen en er dan domweg niet uit kunnen!

Goed. Wat nu?
Er schijnt een kelder te zijn, waar de keuken is.
Ik snel naar de pantry, de plek waar ik niet hoor te komen.
Trap naar beneden, dat moet het zijn!

Een grote schuifdeur....
Ik heb kracht nodig om hem open te krijgen.
Godsamme, krijg ik toch ineens de rillingen.
Kijk teveel Scandinavische crimi's denk ik.
Akelige beelden dringen zich aan me op.

Met moeite schuift de deur open.
Het is donker, koel en er hangt een schimmelige geur.
Geen lijken, mannen met messen of fabelachtige monsters.
Pfieuw....

Maar ik MOET eruit.

Links van mij is een trap naar een dichte deur.
Dat moet 'm zijn.

Even moet ik lachen om de sticker met de alarm-waarschuwing erop.
Heb geen alarm gezien en bovendien stouw ik hier vooralsnog als enige ondergronds.
Tenminste...

Ik haal de deur van het sloten en duw 'm open.

De frisse ochtendlucht komt weldadig over me heen.
Opgelucht haal ik adem, ik sta buiten.
Ben ontsnapt uit het kasteel.

Ergens voel ik me dapper.
Dapper dat ik doorzet en dat ik overal uitkom.
Ook al moet ik heel wat angsten overwinnen.

In trainingen kan ik dat ook wel eens hebben.
Dat ik een lichte paniek voel opkomen, het liefst wil vertrekken.
Maar ook dan zet ik door. Kan moeilijk de nooduitgang pakken...

Wanneer dat bij mij gebeurt?
Als ik het idee heb dat het paard al dood is en ik nog steeds aan het trekken ben.
Ken je dat? De energie is uit de groep, er is hangerige weerstand of er is sprake van puur afhaken.
Dan strompel ik uiteindelijk moe naar buiten.
Meestal met een zeer tevreden klant, maar voor mijzelf is het een uitputtingsslag.

Gelukkig komt het niet vaak voor.
Want voorbereiding is meer dan het halve werk.
Maar ook ik kan nog wel eens verrast worden.

Wanneer heb jij voor het laatst de nooduitgang genomen?
---

Helpt dit blog jou weer een stapje verder?
Ik hoop het! Met veel plezier schrijf ik regelmatig een blog.
Soms om je te informeren, soms om iets over mijzelf te vertellen en soms om een extraatje uit te delen!

Want ik gun jou een mooie business waarin jij je kennis deelt met een groter publiek.
Een swingende tent waarin jij workshops geeft die het beste uit jezelf halen. Met een publiek dat aan je lippen hangt! Zodat je meer tijd hebt voor andere zaken.

Wil je deze blogs delen? Dan vind ik dat super!
Vind je het leuk om ook mijn video's te zien?
Kijk dan op mijn YouTube-kanaal!

Ook deze baribitch is wel eens nerveus...

Ook deze baribitch is wel eens nerveus...
Hoe vergroeid ik ook ben met mijn saxofoon; ook daar kan ik nog wel eens versteld staan van mijn eigen ongemak.
 
Een masterclass verzorgd door Artvark, dat leek het saxkwintet waar ik in speel wel wat. Dus, met volle bepakking gingen we richting Den Bosch waar we in Huis73 de geweldige muzikanten aantroffen.
 
Na het horen van een aantal nieuwe nummers waren we zelf aan de beurt. Ik zal je zeggen, de zenuwen namen al aardig toe. Het zweet begon al in m’n handen te staan.
 
Nou zit ik wel zo eerlijk in elkaar dat ik daar gewoon over praat. Rolf, de altsaxofonist die ons groepje ging begeleiden, had er zin in. Dus toe ik mijn toenemende mate van nervositeit aangaf moest hij lachen. “Nu al?!”
 
Toen begreep ik nog niet waar hij op doelde.
 
Nu wel.
 
Kijk, podiumangst heb ik niet echt. Tenminste, niet als ik een training of workshop geef. Dan is de spanning gezond en binnen de normale grenzen. Maar nu, met die grote baritonsax in mijn handen is het heel wat anders. Mijn lucht gaat er doorheen en mijn vingers doen het betere werk. En huppekee dan is er muziek.
 
Tenminste, als ik gewoon in een bekende setting speel.
 
Er werd een grote kring gemaakt. Met nog twee dames werden we gebombardeerd tot de ‘baribitches’.
De sfeer was goed.
 
Al snel werd duidelijk dat iedereen even de kring in geroepen werd om te soleren.
Ja. Precies. In je eentje een beetje aanfierelen.
 
Laat ik dat nou echt niet kunnen.
Ik ben een eenvoudige notentikker en speel alles weg wat je me voorzet.
Maar uit de vrije hand…? Paniek!!!
 
In een training laatst had ik er wel veel aan dat ik dan wèl aan kan fierelen, of improviseren, hoe je het ook maar noemt. Daar bleek het programma dat we zorgvuldig samengesteld hadden niet meer passend te zijn. Ter plekke het plan aanpassen, nieuwe oefeningen bedenken, rustig blijven. Dat kan ik.
 
Al had ik het toen ook wel een beetje warm…
 
Fijne dag!
Suzan Vloet

PS: voor wie Artvark niet kent, kijk eens op https://www.artvarksq.com, zeer de moeite waard!
PS: ik sta op de foto...heeeeeel klein ;-)

---

Helpt dit blog jou weer een stapje verder?
Ik hoop het! Met veel plezier schrijf ik regelmatig een blog.
Soms om je te informeren, soms om iets over mijzelf te vertellen en soms om een extraatje uit te delen!

Want ik gun jou een mooie business waarin jij je kennis deelt met een groter publiek.
Een swingende tent waarin jij workshops geeft die het beste uit jezelf halen. Met een publiek dat aan je lippen hangt! Zodat je meer tijd hebt voor andere zaken.

Wil je deze blogs delen? Dan vind ik dat super!
Vind je het leuk om ook mijn video's te zien?
Kijk dan op mijn YouTube-kanaal!

Help, de groep doet niet mee! (....en ik wil die workshop echt geven!)

workshop geven

Help, de groep doet niet mee! 
(en mijn workshop dan?!)

Met het zweet op m’n voorhoofd en een snel kloppend hart zit ik rechtop in bed. Was dit nou echt waar? Of had ik weer die bizar nare droom die de laatste tijd veel te vaak voorbijkomt? Snel kijk ik om me heen. Nee, ik ben gewoon thuis in mijn eigen bed. Mijn kleding hangt klaar en de schoenen staan netjes gepoetst te wachten op de grote dag.
 
De grote dag…. Het klinkt als een feestje, alsof er een bruiloft is, maar dat is helaas niet het geval. Nou ja, helaas… Ik heb zelf ja gezegd op de vraag of ik een workshop wilde geven. Ik had ook gewoon nee kunnen zeggen. Hoe kon ik nou zo’n idioot zijn om aan dit bizarre avontuur te beginnen? Wat dacht ik toen ik ja zei? Waarom ga ik dit doen?!
 
Loesje zegt het zo mooi: Leven is het meervoud van lef.
Nou, laat er maar een flinke dosis lef komen dan, graag snel!
 
Er zijn veel angsten die op kunnen komen als je een workshop gaat geven. Want het is nogal wat, om zomaar voor een groep te gaan staan en je expertise te tonen. Voelt toch echt als een beetje met de billen bloot gaan. (Herkenbaar? Kijk dan ook even de gratis les ‘Help, ik heb podiumangst!’)
 
Een van de grootste angsten die de meesten van ons hebben lijkt de volgende te zijn:
de groep doet niet mee.
 

Stel je even voor…

Alles is tot in de puntjes voorbereid. Je hebt een uitgebreide intake gedaan, een prachtig programma in elkaar gezet en oefeningen gemaakt waar menig trainer jaloers op zou zijn. Vol energie en met zin in de dag loop je de zaal in. Daar zitten al een paar deelnemers te wachten, lusteloos hangend in een stoel. Mmmm, denk je, daar ga ik wat peper voor nodig hebben! Maar goed, jij hebt er zin in dus dat kan de pret niet drukken.
 
De workshop start goed omdat jij vol energie zit. Je trekt de groep mee in een lekkere boost en er komt beweging. Maar na een tijdje merk je dat er passiviteit ontstaat. De energie lekt weg uit de groep. Er is geen gang meer in te krijgen. Jij doet nog een tweede en derde poging maar er gebeurt niets meer. Jouw energie lekt ook weg en je merkt dat je wat aan het zuchten slaat. Je kijkt op je horloge: help, we zijn nog niet eens op de helft!


Wworkshopat nu?

Bedenk echt als allereerste dat jij niet de enige bent die dit overkomt. Iedereen die wel eens voor een groep heeft gestaan kent deze verschrikkelijke ervaring.
So, you’re not alone!
 
Da’s een mooie gedachte, maar nog steeds sta jij daar wel in je eentje voor die groep. Dus wat kun je doen? Ik geef je een paar insteken en interventies die ik zelf op zo’n moment kan hanteren.
 
  1. Stop. Waarmee? Met trekken, energie geven, de oefening waar je middenin zit, wat dan ook. Maar stop. Eigenlijk stop je met het proces, omdat je ervaart dat het geen zin heeft om door te gaan.
  2. Benoem wat jij ervaart. Benoem hoe jij de workshop/groep/deelnemers/proces ervaart, wat dat met jou doet en of ze het herkennen. Het kan namelijk nooit zo zijn dat jij de enige bent die dit ervaart. Eigenlijk is dit een pittige oefening in feedback geven, dus probeer de rust erin te houden.
  3. Inventariseer wensen. Kijk het is eenvoudig: jij wordt betaald voor deze klus en je wilt ‘m goed volbrengen. De deelnemers zijn er, verplicht of vrijwillig, dus kijk samen wat er op dat moment nodig is. Waar hebben de deelnemers behoefte aan? Welke werkvorm zou wellicht meer passend zijn? Wat loopt er scheef in het geheel?
  4. Link naar je programma. Jouw rode draad is je programma. Na de inventarisatie kan het zijn dat je je programma wat aanpast. Gun jezelf dan even een korte pauze om te resetten en je workshop lichtjes aan te passen aan de wensen op dat moment.
  5. Maak commitment en dan is het gaan met die banaan! Je legt de aanpassing voor aan de groep, vraagt om een gezamenlijke “JA” en dan is het een kwestie van doorpakken! Is er een deelnemer die nog steeds niet mee wil doen, dan zou ik degene de kans bieden om te gaan. Dat is pittig, maar als degene blijft heb je kans dat dat van enorm negatieve invloed blijft op de groep. En dat is het laatste wat je wilt.
Tuurlijk, er zullen nog veel meer wegen en manieren zijn om weer in beweging te komen. Dit zijn een paar van mijn interventies die bewezen helpen!
 
Het is namelijk wel de bedoeling dat jij ook een lekkere werkdag hebt en met een fijne energie en een voldaan gevoel weer thuiskomt.
 
Herken jij je in de strijd voorafgaand aan het geven van een workshop? Kan dat lichte paniekgevoelens oproepen? Kijk dan naar de gratis les ‘Help, ik heb podiumangst!’
In 15 minuten help ik je om die angst een beetje te verminderen zodat je met meer zelfvertrouwen en meer ontspannen voor een groep kunt gaan staan!
---

Helpt dit blog jou weer een stapje verder?
Ik hoop het! Met veel plezier schrijf ik regelmatig een blog.
Soms om je te informeren, soms om iets over mijzelf te vertellen en soms om een extraatje uit te delen!

Want ik gun jou een mooie business waarin jij je kennis deelt met een groter publiek.
Een swingende tent waarin jij workshops geeft die het beste uit jezelf halen. Met een publiek dat aan je lippen hangt! Zodat je meer tijd hebt voor andere zaken.

Wil je deze blogs delen? Dan vind ik dat super!
Vind je het leuk om ook mijn video's te zien?
Kijk dan op mijn YouTube-kanaal!